Uroczystość Nadania Imienia

Miejsce stracenia ks.Lewandowskiego mieszkańcy Seroczyna i okolic otoczyli swoją pamięcią, czcią i opieką – usypano kopiec, obłoĹźono go darniną, a w rocznicę śmierci bohatera składano tam kwiaty. 26 stycznia 1933 r. na miejscu kopca połoĹźono płytę marmurową z napisem ku czci księdza.Staraniem kierownika szkoły Anatoliusza Jamińskiego, nauczycieli i dziatwy szkolnej oraz młodzieĹźy uczęszczającej na wykłady Uniwersytetu Powszechnego – słuchacze Uniwersytetu wystawili w Seroczynie, Wodyniach i Siedlcach widowisko góralskie według powieści W. Orkana „W Roztokach”, a dochód przeznaczyli właśnie na częściowe pokrycie kosztów pamiątkowej płyty.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

W tym czasie, od 1925 r., trwała juĹź budowa budynku szkoły. Ludność Seroczyna ofiarowała ziemię ,a staraniem i pracą mieszkańców, i właściciela  majątku B. Wernera w pobliĹźu miejsca stracenia księdza Lewandowskiego został wzniesiony piękny budynek szkoły.  JuĹź w grudniu 1929 r. zostały oddane trzy izby na parterze, a w następnym roku szkolnym wszystkie klasy przeniosły się do nowego budynku. W pracach wykończeniowych korzystano z pomocy państwa Wernerów, Towarzystwa Popierania Budowy Publicznych Szkół Powszechnych, gminy, róĹźnych związków i stowarzyszeń. Aktywnie uczestniczyli w tych pracach sami nauczyciele i uczniowie.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

W 1933 r. z kierownikiem szkoły skontaktował się osobiście ksiądz Adam Furmanik, siostrzeniec ks. W. Lewandowskiego, który wyraził chęć współdziałania na rzecz nadania szkole imienia bohatera. Dostarczył teĹź informacji dotyczących jego Ĺźycia.   W kwietniu 1936 r. do Seroczyna przybyli delegaci Koła Siedlczan, aby dokonać wyboru miejsca pod budowę Pomnika ku czci księdza Wawrzyńca. Powoli dojrzewała myśl, Ĺźe najlepszym Patronem dla tego miejsca będzie ten, który własną krwią to miejsce uświęcił. Powstał równieĹź Obywatelski Komitet Organizacji tych obchodów.

Niedziela, 16 paĹşdziernika 1938 roku została wybrana na dzień, w którym szkoła w Seroczynie otrzyma Imię Księdza-Bohatera. Dla mieszkańców całej okolicy było to niezwykle uroczyste wydarzenie. Do Seroczyna przybyli znamienici goście: Starosta Siedlecki Stanisław Guliński, ks. kapelan Witold JeĹźniowski, przedstawiciele władz oświatowych, wojska, organizacji społecznych, nauczyciele, młodzieĹź szkolna i tłumy mieszkańców. Z Siedlec przybyła równieĹź Kompania Honorowa 22 Pułku Piechoty.  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Po naboĹźeństwie odprawionym przez ks. Majora kanonika Witolda JeĹźniowskiego w oknie sali na pierwszym piętrze (dzisiejszy sekretariat i księgowość szkoły), Starosta Siedlecki Stanisław Guliński dokonał w imieniu premiera gen. Sławoj-Składkowskiego odsłonięcia pomnika, a następnie ks. Kapelan poświęcił pomnik i szkołę. Na prowizorycznej mównicy stawali: kierownik szkoły Stanisław Goś, przedstawiciel Koła Siedlczan, Wójt Gminy Wodynie – Szczepan Piwowarczyk, Inspektor szkolny Czesław Górski i inĹź. Bogusław Werner. Patriotyczną wymowę jego przemówienia podkreśliło przekazanie armii szczególnego daru: dwóch karabinów maszynowych. Jeden ufundowali mieszkańcy gminy, drugi – państwo Wernerowie. Zapewne nikt z fundatorów nie przewidział, Ĺźe juĹź za niespełna jedenaście miesięcy dar ten okaĹźe się szczególnie potrzebny.  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Kierownik szkoły Stanisław Goś odczytał Akt Nadania Imienia Ks. Wawrzyńca Lewandowskiego Szkole w Seroczynie. Ten moment oraz inne chwile tej niezwykle podniosłej, patriotycznej i wzruszającej uroczystości do dziś pamiętają najstarsi, Ĺźyjący mieszkańcy Seroczyna i okolic. Mieli wtedy świadomość, Ĺźe spotkało ich wielkie wyróĹźnienie, ale teĹź nagroda za ogromny trud włoĹźony w budowę wspaniałego szkolnego budynku. Budynku, który dla ich dzieci stał się symboliczną "drogą ku wielkiemu światu."
 

 

Po występie dziatwy szkolnej odśpiewano hymn „Jeszcze Polska nie zginęła”, a defilada Kompanii Honorowej Siedleckiego Pułku Piechoty zakończyła seroczyńskie uroczystości.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Informacje o tym wydarzeniu zamieściły równieĹź gazety: min. "Expres poranny", "Gazeta Polska", "Ĺťycie Podlasia".

 

 

 

Rok szkolny 1938/39 – tak waĹźny w historii szkoły – był ostatnim rokiem nauki przed wybuchem II wojny światowej. 13 września 1939 r. oddziały hitlerowskie wkroczyły do Seroczyna. Rozpoczął się pięcioletni okres cierpienia, bólu i jednocześnie walki ofiarnej walki całego narodu. Który to juĹź raz w naszej historii? Seroczyn i jego mieszkańcy takĹźe ucierpieli w tych złych, wojennych czasach.Większość zabudowań spłonęła, rodziny pogorzelców umieszczono w mieszkaniach nauczycielskich na drugim pietrze budynku szkoły, izby lekcyjne zamieniono na kwatery wojsk okupacyjnych. Zajęcia szkolne wznowiono w 1940 r.  Kiedy wreszcie skończyła się wojenna zawierucha i rozpoczął się okres powojennej - trochę pozornej, ale jednak - wolności, seroczyńska szkoła ciągle nosiła imię swojego Jedynego Patrona. Zmieniały się rządy, zmieniało się prawo, zwyczaje i kalendarze świąt, a ON ciągle był i jest z nami.